Meesterlijke blogs

De plank misslaan

De plank misslaan

Er moeten meer mannen voor de klas. Echt waar, iedereen vindt dat. Om uiteenlopende redenen. Mannen die werken in een team van twintig vrouwen niet zien als een lijdensweg, maar als een secundaire arbeidsvoorwaarde. Mannen die doorzetten, blijven, nadenken en zich vastbijten in wat ze doen. mannen waar leven inzit. Vanuit trots en vakmanschap. Die mannen bestaan echter al. De buitenbeentjes. De meesters die nu al voor de klas staan. De mannen die, volgens velen op ieder willekeurig verjaardagsfeestje, bewust de verkeerde afslag hebben genomen in hun leven. Want zeg nou zelf, wie wil er zwaar onderbetaald gaan werken in een omgeving die zware stress oplevert? Waar klanten het voor het zeggen hebben, leidinggevenden er nooit zijn en de overheid alles bepaalt? In een notendop het imago dat een baan als meester ( of juf, want Meestert! gaat niet over goed en fout. Maar over anders) vandaag de dag oplevert. Nee, dan moet je wel goed gek zijn. Zoals de juf van Meeuw (nee, ik verzin deze naam niet. Die hebben zijn ouders verzonnen. En waarom niet) die met de klas een sleutelplankje ging maken. De moeder van Meeuw, zelf beeldend kunstenares, draaide zich drie keer om toen de juf haar vroeg of zij kon helpen op de crea-middag. Niet omdat ze geen tijd had, wel omdat productiewerk niet haar ding is. Meeuw verheugde zich achter dermate op timmeren en zagen dat moeder overstag ging. Godzijdank. Hierdoor was zij getuige van een middag vol jongensleed. De plankjes waren voorgezaagd, de gaten geboord en ver na afloop van de les bleek dat er ook nog eens fraude was gepleegd door de juf. De oorspronkelijke tekeningen waar Meeuw mokkend aan had zitten werken (“Mag ik niet eens zelf zagen”) waren door de juf overgetrokken met stift. Anders kon papa niet goed zien waar hij zijn sleutels moest hangen. Dat dit gezin autoloos door het leven ging en papa (ook kunstenaar) zijn sleutels sowieso altijd kwijt was maakte niet uit. Dat juf alle tekeningen van haar vijfentwintig leerlingen had overgetrokken kreeg de moeder pas te horen op de tien minuten gesprekken. Nadat zij aan de juf vroeg waarom ze dat had gedaan. De finale bereikte zijn apotheose toen de juf aan het einde van het gesprek zei dat het haar niet uitmaakte om dit te doen. Dat het ook best gezellig was. Haar man had namelijk dezelfde avond voor alle kinderen de spijkers in de sleutelplankjes getimmerd. Dat de kinderen zelf te laten doen was toch wel én wat gevaarlijk én slecht voor de tafeltjes.